کاشکی هنوز ترانه،ترانه ی سحر بود
که توش دل کوچیکم از همه دنیا سر بود
کاشکی برای پرواز میشد ترانه ای داشت
از اون همه پرستو خط و نشونه ای داشت
حالا تو این غریبی چه نازنینه مهتاب
مهتاب خسته ی من باید بیدار شه از خواب
باید بدونه دیره برای ناز پاییز
که فرصتی نمونده تواین شب غم انگیز

خستگی ات را، 
            بر شانه های من بگذار،
            که ما هر دو همدردیم، 
            سنگینی بار هزار غم را،
            بر قلب من بگذار
            و قلبم چه پر تپش برای تو میتپد،
            من عشق را در میان 
            وسعت کمان ابروهایت درک میکنم،
            من نگاهت را در میان
            هیاهوی زمان، آبی میبینم
            من صدایت را سبز میشنوم
            و آسمانت را پر ستاره میبینم،
            شبها تنها خواب عکست را میبینم،
            خواب خاطره هایم را،
            مثل دیشب که خواب تو را دیدم،
            تکرار خاطره هایم،
            و شمعی نیمه سوز
            در کنار قاب عکسی که تنها و تنها
            نام عشق را یدک میکشد،
            و صدایی که آرام مرا صدا میزند،
            حس باد است، در میان توهم افکارم...
            برایت ترانه ای از باران میگویم،
            اما حس خیس شدن در خیابان را
            چگونه برایت معنا کنم، 
            برایت پاییز را بر بوم دلم حک میکنم،
            اما حس خش خش برگهای پاییزی
            در زیر قدمهایمان را چگونه برایت نقاشی کنم،
            در انتهای نامه های عاشقانه،
            مینویسم دوستت دارم... بسیار،
            اما حس عشق را چگونه بر قلب نامه بیاویزم،
            میدانم خسته ای، من هم خسته ام
            خستگی مرا فراموش کن،
            خستگی ات را، بر شانه های من بگذار
            که ما هر دو همدردیم...